یکی از عادات روزمره ام این است که وقتی در پایان یک روز کاری سخت برای دور شدن از فضای واقعی به دنیای مجازی و بلاگفا پناه میبرم، ابتدا از لیست پیوندهای این وبلاگ به این اشخاص سر میزنم ، ابتدا از دوستان قدیمی:هنرمند تمام عیار افسانه 1و 2 – آریانا نوجوانی که زیاد میفهمد – شهلا هنرمندی همیشه متفاوت – بامداد، شاعر و نویسنده روزهای خاکستری – دستان سخاوتنمد خدا که بوی معنویت دارد- نیما که یک دانشمند جوان است DJ – عمولی که مثلا کارمند بانک ملی است – گل قاصدک دوست جدید گرافیست- آنوسیا از دوستان قدیمی

اما گویا این روزها بلاگفا بسیار با ما سر ناسازگاری دارد و ورود و خروج به آن با مشکلات زیادی صورت می پذیرد، بنابر این تا رفع مشکلات فقط به این دوستان و وبلاگهایی که همیشه فقط میخوانم سر خواهم زد.

امروز یک شعر از یک شاعر آمریکایی در یکی از روزنامه ها دیدم با این عنوان:

سبزی ها / سیر/پنیر/لطفا بگذارید بیایم داخل/سوفله ها/سالاد/نان پانکرهاوس/لطفا بگذارید بیایم داخل/آشپز هلن/تو چرا این قد بدعنقی می کنی؟/چرا آشپزخانه ات ورود ممنوع است/می توانی یادم بدهی/چطور سیب زمینی درست کنم؟

*مثلا به اصطلاح داستانی که تا قسمت 11 نوشته شد، شاید هیچ وقت ادامه نداشته باشد شاید

*به دنبال یک عدد قالب مناسب مباشم.

دیه گو در راه بازگشت مرتب این شعر را میخواند:

هنوز بیدارم

در انتظارم

صبحی دوباره

شعری ندارم

همسفر شب  صبحی بی حاصل

حس ترانه  از بغض غافل

نه نای گریه نه نی به فریاد

بغض ترانه از جنس فولاد

رسم زمین است  دیروز و امروز

امروز و فردا تکرار هر روز

انگار زیپاکوئیرا او را دگرگون کرده است،به خودم جرات میدهم و میگویم چه شده است:

می گوید: دیشب خواب بدی دیدم و  صبح هراسان از خواب بیدار شدم، خواب دیدم که تمام مردم شهر در زیپاکوئیرا هستند و من و مادر بزرگم با کارفرما لاپورته رودریگز بر سر حقوق معوقه پدر و مادرم دعوایمان شده بود ، حتی مادام اورسلا که سالها قبل مرده بود  هم همراه ما بود،قیافه همه وحشتناک شده بود و با عصبانیت با هم حرف میزدند.

و بعد با صدای بلند می خنددو می گوید:سوت کارخانه به صدا درآمده و زمان بازگشت فرارسیده است ، هرچه زودتر باید به سانتیاگو برویم.

این که اخلاق سانتیاگویی ها عجیب است را دیگر خوب میدانم و هیچ حرفی نمیزنم

در سانتیاگو ماشین های قدیمی همچنان بسیار دود میکنند و مردم با صدای بلند با هم حرف میزنند .

به خانه برمیگردیم، همه منتظر ما هستند و خورخه لوئیس دلاسرنا باز هم با لباس بسیار کمی که برتن دارد در اتاق قدم میزند و شکارهایی که از جنگل گائو گائو انجام داده  نشانمان میدهد و باز با صدای بلند آواز میخواند.

کاپیتان آلفرد که مثل همه ما دارد به آواز بلند گوش میدهد میگوید: فردا میرویم ، صبح زود ، قبل از طلوع آفتاب

مثل اینکه حال و هوای سانتیاگو همه را گرفته است، شاید بخاطر همین عجیب و غریب بودنش باشد

صبح زود کاپیتان آلفرد و خورخه لوئیس دلاسرنا به جنگل گائوگائو در والپارایزو رفته اند و معلوم هم نیست کی برمیگردند، فقط آلفردو(این نامی است که دلاسرنا او را صدا میزند) بر روی تکه کاغذی نوشته " دلمان گرفته بود، به گائوگائو میرویم، شاید شب برنگردیم" و این یعنی امروز و شاید هم فردا نیز در سانتیاگو ماندگار هستیم. دکتر سماواتی و جرمی هم از فرصت ورزشی  و غیرورزشی شان به درستی استفاده میکنند، قرار است صبح به Bibliteca del congreso nacional بروند میگوید کتابخانه ای است پر از کتابهای کمیاب قرن هفدهم هیجدهم...... و بعداز ظهر هم به دیدن یک مسابقه فوتبال میروند،اگر پیشنهاد وسوسه انگیز آن تیم های فونیکسی نبود، دکتر سماواتی همین امروز جرمی را به یک تیم سانتیاگویی قالب می کرد،این دکتر سماواتی در یک چیز کاملا تبحر دارد  و آن هم  تحمیل کردن حرفهای خودش به دیگران است که نمونه واضحش جرمی است که بدون او هیچ کاری انجام نمیدهد و مجبور است تا ظهر در کتابخانه ای وقتش را سپری کند که حتی نمی داند روی جلد کتابهایش چه نوشته شده

در اتاق کوچک خانه از شدت گرما سرگیجه گرفته ام و تنها کاری که میتوانم انجام دهم له کردن پشه هایی است که تمام اتاق را در تصرف خود گرفته اند، دیه گو که می آید به تنها چیزی که فکر میکنم دور شدن از این گرما است ، دیه گو میگوید اگر دوست داری به زیپاکوئیرا برویم ، برای دور شدن از این گرمای کلافه کننده هم شده با شوق و ذوق میپذیرم

از کنار آسمانخراشهایی با شیشه های دودی عبور میکنیم و از سانتیاگو فاصله میگیریم ،جاده و رود انگار در کنار هم مسیری بی انتها را طی میکنند،کمی دورتر مردی در کنار بازاری محلی منتظر قایق است و زنان سرخپوست هم در کنار رودخانه دارند رخت می شویند و کودکان در کنار جاده سنگهای طلسم را برای فروش با شکلهای متفاوت روی زمین چیده اند

  از دریای آبی سانتیاگو بسیار دور شده ایم، دیه گو یکریز حرف میزند: می دانی زیپا کوئیرا کجاست؟ دهکده حزن آوری که بسیار دور از دریا است ، همان جايی که آئورليانوی دوم به جستجوي فرناندا دل کاريپو رفت ، وقتي پنج سالم بود برای اولین بار مادربزرگم من را به آنجا برد مادربزرگم زني بود با خيالپردازي فوق‌العاده و بشدت خرافاتي که  شب به شب با داستانهاي ماوراي اش مرا به وحشت مي‌انداخت. در دنيايي طلسم شده و پر از اشباح و کاملاَ غريب زندگي مي‌کرد.....

به دهکده هایی غبار آلود نزدیک میشویم و دیه گو  همچنان یکریز دارد حرف میزند:

زن سياهپوست بسيار بلند قد و بسيار زيبايي که براي رختشويي به خانه‌مان آمده بود، داشت سعي مي‌کرد ملافه‌ها را با مکافات روي بند پهن کند و موفق نمي‌شد. باد ملافه‌ها را برد و او هم به همراهشان به آسمان رفت ،فقط من و مادربزگ آنجا بودیم.....

میگویم نکند آنجای منحصر بفرد که میگفتی زیپاکوئیرا است؟

سرش را به نشانه تایید تکان میدهد و میگوید: صبح از خواب بیدار میشوم ، سرکار  میروم، برای به دست آوردن چیزی تلاش میکنم، من اینجا به دنیا آمده ام و به اینجا تعلق دارم.انسانی که در اینجا زندگی میکند سخت است که خودش را در طرف دیگر ببیند

از حرفهای فیلسوفانه اش اصلا سردرنمیاورم ، این هم از عجیب بودن سانتیاگویی هاست که رفتارهای عجیب دارند و حرفهای عجیب میزنند

میگویم بهتر نیست که برگردیم و در جوابم میگوید:  «Por la razón o la fuerza»  « با حق یا به زور»

چیزی ندارم که در جوابش بگویم، فقط میگویم: بهتر است برگردیم

همینطور که داریم قدم میزنیم ، من و افکار ناخودآگاهم نیز با هم مشغول گفتمان دوجانبه هستیم و شاید این اولین بار باشد که یک گفتگوی مسالمت آمیز بین ما برقرار است

 همه اش از اول تقصیر این کلاغها بود که سرهایشان را مرتب به نشانه تایید تکان میدادند

شیلا که میگفت :توی سنته کلاغها میتونن روی هر خونه ای که دوست دارن بشینن و قارقار کنن

یا نیاگاسا و ژوژول که وقتی خواستم سنته را با آنتالیا مقایسه کنم چنان ناراحت شدند که انگار نامربوط ترین حرف دنیا را زده ام

و امیلی هم با آن تحقیقات مسخره جغرافیایی اجتماعی فرهنگی و از همه مهمتر موهای وزوزی نارنجی و صورت کک مکی اش

ولی باید بیشتر به حرفهای شوتی و آن جمله مشهورش فکر میکردم: اگه ما اون نقطه عطف لحاظ نشده برای رویکردی اجتناب ناپذیر رو رعایت کنیم همه چی درست میشه

میخواند:

به یاد می آورمت آماندا

در خیابانهای بارانی

به سوی کارخانه می دویدی

کارخانه ای که مانوئل در آن کار می کرد

با لبخندی بر پهنای صورتت

و باران در گیسوانت

دیدارش می خواستی

فقط پنج دقیقه

تمام زندگیت در پنج دقیقه

سوت کارخانه به صدا درآمده

و زمان بازگشت به کار است

صدا از آن طرف کوچه است که میخواند با گیتار ،  در تاریکی شب نمیتوانیم صورتش را ببینیم اما با احساس میخواند

قبل از اینکه چیزی بگویم دیه گو میگوید گفتم که سانتیاگو پر است از چیزهای بر عکس

چندین ساعت با دیه گو در شهر قدم میزنم و دیه گو واقعا حرفهای قشنگی میزند ، اصلا در اینجا حرفهای قشنگ زدن خیلی خوب است و هرکسی  میتواند ساعتها حرفهای قشنگ بزند تا هرغریبه ای را مجذوب خود کند. چند نفر را هم میبینیم که دارند بلند بلند با صداهایی شبیه فریاد با هم حرف میزنند دیه گو می گوید دارند در مورد بازی امروز تیم محبوبشان حرف میزنند واقعا اخلاقهایشان عجیب و غریب است

دیه گو می گوید اگر دوست داشته باشی فردا به یک جای منحصر به فرد میرویم

اما اگر کاپیتان آلفرد تصمیم نهایی را بگیرد  فردا دیگرباید به سمت فونیکس حرکت کنیم

کاپیتان آلفرد اصرار دارد حالا که از فونیکس خیلی دور شده ایم چند روز را در سانتیاگو استراحت کنیم و بعد به راهمان ادامه بدهیم ،فکر میکنم باید بیشتر بخاطر این دوست قدیمی اش خورخه لوئیس دلاسرنا باشد ، ما هم بدمان نمی آید بعد از این همه مدت دریانوردی سخت چند روزی استراحت کنیم اما جرمی ناراحت است آخر میترسد دیر سر وعده اش حاضر شود و به موقع نتواند قراردادش را امضا نماید ، دکتر سماواتی با هر ترفندی شده راضی اش میکند که همراه ما بیاید بالاخره منیجرش است و رگ احساساتش در دستش است

بعد از ظهر کشتی کوچک ما هم به دنبال کشتی قدیمی آنها به سوی سانتیاگو حرکت میکند ، غروب است که به سانتیاگو رسیده ایم ، همراه دیه گو که جوانی متین و مودب است و از کشتی آنها برای راهنمایی ما آمده است وارد شهر میشویم  تصمیم میگیریم تا منزلی که میخواهیم به آنجا برویم با پای پیاده برویم تا شهر را بهتر بشناسیم

سانتیاگو واقعا یک شهر عجیب و غریب است ، جمعیت بسیار زیاد بدون اعتنا به هم از کنار یکدیگر عبور میکنند و ماشین های قدیمی اش بسیار دود می کنند و برای هم زیاد بوق میزنند ، فقط نمي‌فهمم چرا وقتي با هم تصادف مي‌كنند چرا اين‌قدر با صداي بلند حال فاميل‌هاي همديگر را مي‌پرسند این را از روی اسم هایی که مرتبا با پرخاش تکرار میکنند میفهمم ، دیه گو ازچند نفر میپرسد که خیابان والرینا کجاست؟ اما نمیدانم مردم اينجا چرا در جواب سوال‌هايي كه اصلا خنده‌دار نيست مي‌خندند یا با آوازی همراه با گیتار جوابت میدهند ، بعضی هایشان هم عبوس هستند و از کنارشان که رد میشوی چپ چپ نگاهت می کنند اينها واقعا اخلاق‌های‌شان عجيب  وغريب است اینها را همه در مسیر دو ساعته ای که به خانه خورخه لو.ئیس دلاسرنا رسیدیم توانستم بفهمم

به خانه قدیمی اما بزرگ خورخه لو.ئیس دلاسرنا که در مرکز شهر قرار دارد وارد میشویم ، ما را به طبقه دوم منزلش میبرد تا آنجا استراحت بکنیم ، خستگی این همه سفر طولانی در وجودمان است ، میگوید که برای چند ساعت ما را تنها میگذارد تا استراحت بکنیم

با سر و صدا از خواب بیدار میشویم خورخه لودیس دلاسرنا مست كرده بود و با لباس بسيار كمي وسط اتاق قدم مي‌زد و آواز می خواند

کاپیتان آلفرد میگوید:خورخه يك عوضي تمام عياره چیزهای گرون مي‌خوره، حرف‌هاي زشت مي‌زنه، كارهاي خلاف مي‌كنه مدام به عشرتكده‌ها مي‌رود و غذاهاي خوب مي‌خورد و از كسي هم قرض نمي‌گيرد

گفتم که اینها کلا اخلاقشان عجیب و غریب است ، به او نگاهی می اندازم و در همان حالت به من می خندد و چیزی نمی گوید

به دیه گو میگویم: بیا کمی در کوچه قدم بزنیم

دنبالم راه می افتد و نگاه متعجب من را به خوبی می فهمد و می گوید:

سانتياگو پر است از چيزهاي برعكس

کشتی ناشناس به ما نزدیک و نزدیکتر می شود

دیگر میشود در این شب مهتابی قیافه هایشان را به خوبی مشاهده نمود .... چه شکل و شمایل عجیبی دارند ، اگر دزدان دریایی باشند که کار ما ساخته است ، نمیدانم چرا در همه شرایط سخت به یاد این حرف شوتی میافتم که میگفت : اگه ما اون نقطه عطف لحاظ نشده برای رویکردی اجتناب ناپذیر رو رعایت کنیم همه چی درست میشه !!! میخواهم این ضمیر ناخودآگاه عوضی ام را دوباره نفرین کنم اما این بار میبینم که اودر این ماجرا هیچ تقصیری ندارد ، نه حرفی زده است، نه پیشنهادی داشته و نه راهنمایی انجام داده ، پس من هم مانند دیگران سعی میکنم خونسردی خودم را حفظ کنم و ببینم آخر چه  بلایی برسرمان می آید هر چند بسیار سخت است و ترس را میتوان در چهره تک تک افراد دید.....

حالا دو کشتی در کنار هم ایستاده اند درست در کنار هم کشتی کوچک ما و کشتی کهنه و قدیمی آنها....فقط داریم به هم نگاه میکنیم بدون هیچ گونه رد و بدل شدن حرف وکلامی ، مثل اینکه دارم فیلم میبینم ، افرادی با لباس هایی غیرعادی و متفاوت با ما شاید هم خیلی متفاوت تر، لباسهای رنگارنگ و عجیب  درست مثل دریانوردان قدیمی قرن نوزدهم که فقط در فیلم ها دیده ام  ... شاید دچار توهم شده باشم ، نه نه  توهم نیست اگر بود چرا کاپیتان و دکتر و بقیه افراد هم مثل من تعجب زده اند

با صدای شیپور به خود می آیم ، صدا از طرف آنها است ، به ما علامت میدهند که میخواهند با ما حرف بزنند

سه نفر از آنها به کشتی کوچک ما می آیند ، یک نفرشان کلاه قرمز پهنی بر سر دارد که ظاهرش با بقیه متفاوت تر است ، فکر میکنم کاپیتان آن کشتی است چون همه نگاهها به طرف اوست.

در موقع ورود به کشتی کاپیتان آلفرد به استقبالشان میرود و برای چند دقیقه او و آن مرد  که کلاه قرمزدارد فقط با تعجب به هم نگاه میکنند سپس همدیگر را به گرمی در آغوش میگیرند و چنان با هم رفتار می کنند که انگار سالهاست همدیگر را میشناسند.حالا دیگر اطمینان پیدا کرده ایم که دزدان دریایی نیستند

انگار حرف زدن اینها تمامی ندارد چنان با هم صحبت میکنند و بر سر و کله هم میزنند که انگار صدها سال است که با هم دوست بوده اند ، هیچکدام از ما نمی فهمیم چه می گویند ، دکتر سماواتی می گوید مثل اینکه دارند به زبان اسپانیولی با هم حرف میزنند

 با نگاههای کنجکاوانه ما کاپیتان آلفرد متوجه میشود و می گوید: بچه ها ، خورخه لوئیس دلاسرنا از دوستان قدیمی من است

نزدیک ظهر بگو و بخندهای دو نفر تمام میشود و آنها به کشتی خودشان میروند ، همه ما کنجکاوانه به طرف کاپیتان میرویم تا ببینیم چه شده است ، کاپیتان که از فرط خوشحالی در پوست خود نمی گنجد می گوید: خورخه از دوستان دوران جوانی من است ، سالها با هم در یک کشتی کار کرده ایم ، چقدر خاطرات شیرین از آن دوران دارم ، فکرمی کنم بیشتر از 30 سال است که او را ندیده ام ، چقدر شانس آوردیم  که آنها را دیدیم ، خدا به ما کمک کرد، ما خیلی از مسیرمان دور شده بودیم  وباید اعتراف کنم مدتهاست که گم شده ایم ،

همگی با تعجب میگوییم : یعنی الان کجا هستیم !!!!

میگوید:  نزدیک سانتیاگو دو هزار مایل دورتر از فونیکس

ادامه دارد...................

دکتر سماواتی پزشک است اما طبابت نمی کند و منیجر' manager 'چند فوتبالیست مشهور است که یکی اش این مادر مرده جرمی "jeremy" است که با هم توی کشتی همسفریم. در این شب مهتابی سه نفری روی عرشه کشتی نشسته ایم و در این آرامش شب در مورد همه چیز صحبت می کنیم که حرف منشوری ها هم به وسط کشیده میشود آخر جرمی هم منشوری است و قرار است برای ادامه فوتبالش به فونیکس بیاید

دکتر سماواتی چند پیشنهاد خوب از تیم های لیگ برتری فونیکس برای جرمی دریافت کرده و قرار است در صورتی که به توافق برسند فوتبالش را در این سرزمین ادامه دهد

لیگ برتر فونیکس سومین لیگ فوتبال دنیاست ،  این را دکتر سماواتی از روی یک بریده روزنامه به من نشان میدهد که من توی این نوشته زبان ناشناخته عدد 3 را فقط میتوانم بخوانم حتما آن کلمات اطرافش باید در مورد برتر بودن آن باشد

از منشوری ها چیزهایی شنیده ام اما واقعا نمیدانم چه کارهایی باید انجام داده باشی که اسمت برود توی لیست منشوری ها

این جوان سر به زیر که من میبینم بعید است که به جز فوتبال بلد باشد کار دیگری انجام دهد ، حالا اگر این دکتر سماواتی منشوری بود آدم باور میکرد.

می گویم :چی شد که منشوری شدی؟

می گوید: خودمم همه خوب نمیدونم فقط یه برگه دستم دادن که دیگه نمیتونی اینجا فوتبال بازی کنی

دکتر سماواتی می گوید : این بچه هیچی حالیش نیست براش زدن

می گویم : یعنی جرمی هم با (ف – ک ) ارتباط داشته؟

دکتر سماواتی می گوید : جرمی و فیروزخان حتی یه بار هم همدیگه رو ندیدن چه برسه به ارتباط

می گویم : نکند با آن (ف – ک) دیگر ارتباطی داشته؟

می گوید : فرهاد خان !!!نه نه، من اخلاقیاتش رو بهتر میشناسم اون اهل این حرفا نیست

می گویم : حتما با (ع – ن) یا (ع – ک) رفاقتی داشته ای؟

خودش می گوید : نه -  فقط یه سلام احوالپرسی ساده

می گویم : نکند خدای نکرده بولوتوثی ، فیلم خانوادگی ای ،فیلم مستهجنی ،پارتی یی، شکلک بازی ای چیزی ...

می گوید: من تو این مدت اصلا اهل رفت و آمد با هیچ کی نبودم همه بچه ها میدونن

می گویم : آخر اینجوری که نمیشود بی خود و بی جهت منشوری بشوی حتما مثل بعضی ها آرایش و مش میزامپلی ناجوری کرده ای؟

به قیافه اش نگاه  می کنم ، حرفم را پس میگیرم  اصلا به این تیپها نمی خورد

می گویم: دکترجان تو پرونده انضباطی اش چه چیزی بوده

دکتر سماواتی میگوید : فقط اعتراض به داور به خاطر یک کارت زرد همین

به پیام های من جواب نمیده .....خیلی مشکوکه .... باید مواظبش باشیم

این صدای کاپیتان آلفرد است

دکتر سماواتی با صدای بلند می گوید: بازچی شده؟

یه کشتی داره به ما نزدیک میشه.بیاید ببینیدش

اونجاست............خوب نگاش کنین.....شاید

می گویم : شاید چه؟

شاید دزدان دریایی باشند

ادامه دارد................

امروز پنجمین روز است که کشتی کوچک ما آرام بر روی دریایی که تا چشم کار می کند دریا است به پیش میرود. کاپیتان آلفرد میگوید دست کم پانزده روز دیگر باید به راهمان ادامه بدهیم تا به فونیکس برسیم. همین کاپیتان آلفرد البته به گفته خودش سی و چند سال است که این مسیر را طی میکند مردی تنومند و قوی هیکل با قدی متوسط و ریش بلند و پرپشت وکلاه سفیدی که حتی موقع خوابیدن نیز حاضر نیست آن را از سر بردارد.

همه چیز به خوبی پیش می رود و تاکنون نه از توفان دریایی خبری بوده و نه از امواج بلند سهمگین ونه از دزدان دریایی ، در زیر  این آفتاب سوزان به افق های دور فکر میکنم و آینده روشنی که به سمت آن حرکت میکنم .......

ناو جنگی یو اس اس تو دی ( USS TODAY)  با شما صحبت میکند شما درست در مسیر مقابل ما حرکت می کنید هر چه سریعتر مسیر خود را 15 درجه به سمت غرب تغییر دهید

این صدایی است که از بی سیم رادار کشتی بلند پخش می شود  که همه ما میشنویم

فورا تمام 5 نفر سرنشین وخدمه کشتی در عرصه کشتی به حالت آماده باش در پشت سر کاپیتان پناه میگیریم

کاپیتان آلفرد : ما در مسیر 105 شرقی هستیم و امکان تغییر نداریم

** - ناو جنگی یو اس اس تو دی به شما اخطار میکند هر چه سریعتر مسیر خود را 15 درجه به سمت غرب تغییر دهید

کاپیتان آلفرد : ما در مسیر 105 شرقی هستیم و برای کشتی کوچکی مثل ما امکان تغییر وجود ندارد

**- ناو جنگی یو اس اس تو دی به همراه 20 هواپیمای جنگی به شما اخطار میکند که هر چه سریعتر مسیر خود را 15 درجه به سمت غرب تغییر دهید

کاپیتان آلفرد : ما در مسیر 105 شرقی هستیم و برای کشتی کوچکی مثل ما امکان تغییری به این سرعت وجود ندارد

**- ناوجنگی یو اس اس تو دی به همراه 20 هواپیمای جنگی و 5 رزمناو پشتیبان به شما اخطار میکند که هر چه سریعتر مسیر خود را 15 درجه به سمت غرب تغییر دهید

کاپیتان آلفرد : ما در مسیر 105 شرقی هستیم و برای کشتی کوچکی مثل ما امکان تغییر اصلا وجود ندارد

**- ژنرال جک ادوارد هارتلی فرمانده ناو جنگی یو اس اس تودی به همراه 20 هواپیمای جنگی و 5 رزمناو پشتیبان و 3 زیر دریایی و8 ناوچه توپ دار و 230 سرباز مسلح برای آخرین بار به شما اخطار میکند که هر چه سریعتر مسیر خود را 15 درجه به سمت غرب تغییر دهید وگرنه  تا چند لحظه دیگر با شما برخورد خواهیم کرد

کاپیتان آلفرد : ما در مسیر 105 شرقی هستیم و برای کشتی کوچکی مثل ما دیگر اصلا امکان تغییری وجود ندارد.......

چشمانم را میبندم که آخرین لحظات زندگی را اینگونه دردناک به پایان نرسانم و حرفهای شوتی را در این آخرین لحظات به یاد می آورم : اگه ما اون نقطه عطف لحاظ نشده برای رویکردی اجتناب ناپذیر رو رعایت کنیم همه چی درست میشه !!!

با صدای  هورای کاپیتان آلفرد چشمانم را باز میکنم ، ما از کنار صخره ای عظیم با موفقیت عبور کردیم. کاپیتان می گوید که فقط نیم درجه تغییر مسیر داده است.

ادامه دارد.............

 روز- داخلی – سالن اصلی خانه

یک میزبزرگ که هفت نفر دور آن نشسته اند امیلی – کاپولی – شیلا– شوتی – نیاگاسا – ژوژول و من

 در فضایی که یک نقشه است و یک نوشته بزرگ:

" رفتن یا نرفتن مسئله این است "

هیچکدام بر سر موضوع توافق نداریم ، کاپولی می گوید باید در مورد " مسیر و نحوه  رفتن " صحبت کنیم ، شوتی می گوید باید محور سخنان "  آرزوها – تفاوتها و نقطه عطف لحاظ نشده برای رویکردی اجتناب ناپذیر "  باشد ، نیاگاسا و ژوژول که همیشه و در همه جا فقط یک نظر می دهند عنوان می کنند " سنته یعنی معنا – معنا یعنی سنته "، شیلا هم پشت سر هم می گوید: " دارم میرم به سنته ای جان ای جان" ، امیلی هم با موهای نارنجی وز وزی و صورت کک مکی اش که همیشه مهمترین شاخصه اصلی او بوده اند دارد حرف میزند، و من از ترس گفته های دردسرساز ضمیر ناخودآگاهم ، ساکت ، فقط گوش میجنبانم که چه کسی چه می گوید :

 امیلی : الکی شلوغش نکنین ، ما اول باید بفهمیم که کجا و واسه چی می خوایم بریم !!!

نیاگاسا و ژوژول با هم : سنته یعنی معنا – معنا یعنی سنته

امیلی : من چند بار باید بگم ، آخه ما که یه سنته و دو سنته نداریم ، اول باید  انتخاب بکنیم و بعد....

کاپولی : ما که یه بار انتخاب کردیم و فرم ثبت نام هم فرستادیم !!!

شوتی :  اگه ما اون نقطه عطف لحاظ نشده برای رویکردی اجتناب ناپذیر رو رعایت کنیم همه چی درست میشه

امیلی : شما اصلا خودتون هم می فهمین چی دارین میگین ؟

شوتی : خوب مشکل ما همینجاست که من دارم هی میگم

نیا گاسا و ژوژول با هم : سنته یعنی معنا – معنا یعنی سنته

امیلی: بینین یه بار و برای همیشه میگم ، شما اول باید بفهمین کجا میخواین برین و واسه چی میخواین برین بعد در مورد آرزوهاتون حرف بزنین.من میگم باید اول یکی از این جاها رو انتخاب کنیم و بعد یه نفرمون رو بفرستیم اونجا که ببینه چه خبره و اون هم مقدمات رفتن ما رو فراهم بکنه با این نظر من موافقین؟

همه سرهایشان را به نشانه تایید تکان میدهند

نمیدانم چرا اینها با تمام اختلاف نظری که با هم دارند در بعضی موارد روی یک نظر خاص فورا به توافق میرسند.

باز هم این امیلی است که این بار در حالی که دارد راه میرود حرف میزند : ببینید من تو این یه هفته  در مورد اینا خیلی تحقیق کردم هم از نظر موقعیت جغرافیایی و آب و هوایی و هم از نظر موقعیت اجتماعی و فرهنگی..... ، ودر حالی که دستش را روی یک نقطه از نقشه گذاشته با ژستی هنری می گوید: هیچ کدومشون موقعیت  شگفت انگیز و استثنایی فونیکس  رو ندارن

باز هم همه سرهایشان را به نشانه تایید تکان میدهند.

 فقط میمونه کسی که میخواد بره اونجا و باز هم من کسی رو بهتر از....   

دستی بر روی شانه ی من فرود می آید

و باز هم همه سرهایشان را به نشانه تایید تکان میدهند.

ادامه دارد ..............

ارسال نمی شود..... این سومین دفعه است که SEND  میکنم اما نمیشه که نمیشه

اینها را * شیلا " کوچکترین وبانمکترین کلاغها " که مشغول تایپ است میگوید                                    

  چی می شد برای یه دفعه دو کلمه حرف راست میزدی که اینجوری توی ذوق همه ما نخوره

با خودم میگویم : تو عوضی ترین ، نامرد ترین ، بی جنبه ترین ضمیر ناخودآگاه تمام بشریت را داری ، تو هم مثل بقیه چند تا دروغ سرهم میکردی که پیش این کلاغها اینقدر شرمنده نشوی

به کنجی میخزم ومتفکرانه..... تا نوک دماغ در مبل غرق میشوم که ** امیلی EMILI با موهای نارنجی وزوزی و صورت کک مکی و چشمای  قرمزخواب آلودش وارد میشود و بدون اعتنا به ما یکراست به سراغ رایانه میرود

اگر میدانستم که همه جا نباید به حرفهای این ضمیر ناخودآگاه عوضی گوش داد که به تمام سئوالات جواب مثبت میدادم.

- این چرت و پرتا مال کیه؟

سرم را برمیگردانم امیلی است

- گفتم این چرت و پرتا رو کی اینجا نوشته؟

خودم را به سختی جابجا میکنم و میگویم مال من است ، داشتیم فرم ثبت نام سنته را پر میکردیم که...

- که چی؟

که error   میزند و ارسال نمی شود.

- {...} که نیستم دارم میبینم ، این فرم رو کی بهتون داده؟

با چشم به *** کاپولی " ساکت ترین و خونسردترین کلاغها " اشاره میکنم که دارد جدول کلمات متقاطع حل میکند.

-این فرم رو از کی گرفتی؟

به کاپولی می گوید، کاپولی هم خونسرد و بی اعتنا میگوید: ازراسته میرزا یعقوب تو خیابون ناصر خسرو گرفتم.

توی سر خودم میزنم و با عصبانیت میگویم : آخرتوی تمام ادوار تاریخ ، سفارتخانه کدام شنگول آبادی توی ناصرخسرو بوده که سفارتخانه سنته آنجا باشد.

می گوید : من که از سفارتخانه نگرفتم ،از یه آقای خوشتیپ که اونجا بساط پهن کرده بود گرفتم تازه اون هم فقط پنجاه تومن!!!

سیستم سمپاتیک و پاراسمپاتیکم دارند حسابی از خجالت هم بیرون می آیند و برای هم خط و نشان میکشند که میگویم بابت این دو تا برگه پول هم داده ای!!!!!

با خونسردی همیشگی اش می گوید: قرار بود 70000 تومن بگیره که با چونه زدن رسوندم به پنجاه تومن.

برای یک ساعت در خانه عزای عمومی اعلام میشود.

حالا دیگر همه ما هر کدام در گوشه ای آرام غرق افکار خود شده ایم که امیلی در حالی که خط کشی در دست دارد در مقابل نقشه جهان که بر روی دیوار است قرار گرفته و برایمان توضیح میدهد:

هر سنته ای که سنته نیست ، ما که فقط یه سنته نداریم ،تو این دنیا تا دلتون بخواد سنته هست ، ببینید اینجا سنت وینسنت گرانادین است ، این گوشه هم سنت وینسنت آلاردیس است درست پشت سر اون جزیره بزرگ ، سنت پیرو میکلون هم اینجا در بالای این پونز قرار داره ، اونور نقشه هم در اون گوشه  سنت هلن و سنت لوسیا قرار دارن

تازه جاهای خوب و قشنگی هم اینجا هستن که شرایطشون بهتر از این سنته هاست و میتونید به اونها هم فکر بکنین مثل:

فاروو

فالکلند

کایمن

کوک

کوکوس

ویرجین

ایستر

نورفولک

توکلو

فونیکس

مارشال

قرار است یک هفته استراحت کنیم و بعد امیلی یک  work shope در مورد " سنته - رویکردها - پیامدها و آثار جانبی"  برایمان تشکیل دهد.

ادامه دارد...........

.........................................................................................................................................

* شیلا از قدیمی ترین اسامی ثبت شده کلاغ میباشد و نمونه تاریخی اش شیلا کلاغی که همیشه همراه سندباد و علی بابا بود.